در دنیای پرشتاب امروز، بحران مدیریت زمان باعث استرس و سردرگمی انسان شده است.
در این شرایط، نماز اول وقت فراتر از یک فریضه دینی، به‌عنوان سیستمی تنظیم‌گر، نظم و آرامش را به زندگی می‌بخشد.
به باور کارشناسان علوم تربیتی و دینی، اقامه نماز در نخستین دقایق شرعی، تمرینی برای اولویت‌بندی دقیق و تسلط بر زمان است تا فرد به‌جای اسارت در چرخه مشغله‌ها، بر اراده خود مسلط شود.
از دیدگاه روان‌شناختی نیز این گسست پنج‌باره از هیاهوی مادی، با مهار هورمون‌های استرس و افزایش تمرکز، باعث برنامه‌ریزی منظم‌تر در ساعات باقی‌مانده روز و هماهنگی ریتم زیستی انسان با نظم کیهانی می‌شود.
