باید دوباره به خلوتی سالم پناه برد و از تندیسهای گوشتی فاصله گرفت؛ چرا که وقتی بوی انسانیت در زمین نباشد و چهرههای آدمیان کابوسی برای جامعه شوند، زمان گریستن و همنشینی با غم است.
او زندگیاش را چون اشک بر خاک ریخت و وجودش را به خدا سپرد تا تنهایی و شکست در خویشتن را بپذیرد.
اکنون سنگینی غم و زخمی تازه احساس میشود.
باید در مستی افلاکی و معبدی قرآنی، دردهای اساطیری انسان را شنید و به هستی تهی از معجزه نگریست.
سپس از مسیر مذهب عشق و بام ستارگان، سفری به سوی ذات خلقت و فرای ادراک آغاز کرد و در نهایت، در مسجدالنبی به مناجاتی گوش سپرد که در خلوت خدا طنینانداز است.