سقوط کلمه‌های شیشه‌ای در یاخته‌های سکوت


سقوط کلمه‌های شیشه‌ای در یاخته‌های سکوت

باید دوباره به خلوتی سالم پناه برد و از تندیس‌های گوشتی فاصله گرفت؛ چرا که وقتی بوی انسانیت در زمین نباشد و چهره‌های آدمیان کابوسی برای جامعه شوند، زمان گریستن و هم‌نشینی با غم است.

او زندگی‌اش را چون اشک بر خاک ریخت و وجودش را به خدا سپرد تا تنهایی و شکست در خویشتن را بپذیرد.

اکنون سنگینی غم و زخمی تازه احساس می‌شود.

باید در مستی افلاکی و معبدی قرآنی، دردهای اساطیری انسان را شنید و به هستی تهی از معجزه نگریست.

سپس از مسیر مذهب عشق و بام ستارگان، سفری به سوی ذات خلقت و فرای ادراک آغاز کرد و در نهایت، در مسجدالنبی به مناجاتی گوش سپرد که در خلوت خدا طنین‌انداز است.


اخبار مرتبط:
منبع : اطلاعات