در نیمه نخست سال ۱۴۰۵، ترکیه با افزایش سهم خود از ۱۰.
۶ درصد به حدود ۲۲ درصد، از رتبه چهارم به نخستین مقصد صادراتی ایران تبدیل شد.
این تغییر جایگاه علاوه بر رشد مبادلات دوجانبه، تحت تأثیر کاهش صادرات ایران به چین، عراق و امارات بوده است.
در این بازه زمانی، تراز تجاری دو کشور از کسری به مازاد تغییر یافته و ترددهای مرزی افزایش یافته است.
همچنین، تجارت دوجانبه با سه تحول اصلی شامل رشد صادرات ایران، کاهش ارزش واردات از ترکیه و افزایش حجم کلی مبادلات همراه بوده است.
