مدت‌هاست در باده‌خانه افلاکیان به دردهای اساطیری بشر و اندیشه‌های عمیق می‌نگرم و با معرفت، رنج‌های بدوی زندگی را بر ذات خود فرافکنی می‌کنم.
اکنون در قلمرو طامات و در حیطه مقدس عشق، چنان در ابدیت گسترده‌ام که دیگر رد فلسفه را نمی‌بینم و باور دارم زمین توازن خود را با چرخش من پیرامون ذات واجب‌الوجود یافته است.
امشب نیز از ناسرودنی و اندیشه‌های آزاردهنده رنج می‌برم و فشار غم بر شعورم افزون شده است.
از پلیدی‌های دنیا به ستوه آمده‌ام؛ چراکه سنگ‌دلی انسان آغاز شده و زمین به جهنم بدل می‌شود.
زمین بدون انسان، چون آسمانی بی‌ستاره، نفرین‌زده است.
اما چرا انسان‌های جاهل که در توحش برادرانه می‌زیستند، به فکر فردای فرزندانشان نیستند؟
