ترامپ سال‌ها از پیش‌بینی‌ناپذیری و غافلگیری به عنوان ابزاری برای ایجاد اضطراب در طرف مقابل و کسب مزیت در مذاکرات سیاسی و خارجی استفاده کرده است.
او با تغییر مواضع، تهدیدهای ناگهانی و باز گذاشتن گزینه‌های متضاد، امکان محاسبه دقیق را از دیگران سلب می‌کرد تا مشخص نباشد اقداماتش مقدمه‌ای برای توافق است یا فشار نظامی.
اکنون اما این پرسش مطرح است که آیا ایران توانسته است این ابزار را از انحصار ترامپ خارج کرده و او را در موقعیتی قرار دهد که پیش‌تر برای طرف مقابل طراحی می‌کرد؟
