مداخله دولت در اقتصاد از طریق پروژه‌های عمومی با هدف اشتغال‌زایی، غالباً بر فرض نادرست برابری تزریق نقدینگی با خلق ثروت استوار است.
اما تأمین مالی این طرح‌ها از طریق استقراض و مالیات، باعث انتقال منابع از بخش مولد به غیرمولد و کاهش ثروت کلی می‌شود.
هنری هازلیت در فصل چهارم کتاب خود با عنوان «طرح‌های عمومی یعنی مالیات»، تأکید می‌کند که پروژه‌های غیرضروری ثروتی خلق نمی‌کنند.
وی با اشاره به مغالطه‌های «قدرت خرید» و «اشتغال به‌عنوان هدفی در خود»، استدلالی را نقد می‌کند که بر اساس معادله کینزی (تولید ناخالص داخلی = مصرف)، مصرف بیشتر را نشانه ثروتمندی می‌داند و قانون «سِی» را نادیده می‌گیرد.
