محمدجواد ظریف، وزیر خارجه پیشین و رئیس اندیشکده پایاب، با انتقاد از قطعنامه ۲۸۱۷ شورای امنیت، آن را «همدستی فعال» قدرت‌های دارای حق وتو برای تبرئه مهاجمان و سرزنش قربانی دانست.
وی چهار محور خطرناک این قطعنامه را شامل یک‌طرفه شدن تعهدات معاهده‌ای، تبدیل دیپلماسی به تله‌ای تکرارپذیر، پاک کردن جنایات جنگی با اهداف ژئوپلیتیکی و تهی شدن ماده ۵۱ و قطعنامه ۳۳۱۴ برشمرد.
ظریف این سند را نمادی از ریاکاری خواند که با نادیده گرفتن نابودی غیرقانونی برجام، خدعه در مذاکرات ژوئن ۲۰۲۵ و فوریه ۲۰۲۶، و چشم‌پوشی از جنایات در میناب و لامرد، حقیقت را وارونه جلوه داده و جنگ ۲۰۲۶ را از ریشه‌هایش گسسته است.
