مخالفت سعید جلیلی و جریان او با تفاهم اسلام‌آباد، فراتر از یک اختلاف‌نظر در سیاست خارجی و ریشه در مبانی فکری اوست؛ چرا که این رویکرد به عنوان پلتفرمی برای آینده سیاسی و انتخابات ۱۴۰۷ عمل می‌کند.
جلیلی پس از کسب آرای قابل‌توجه در انتخابات ۱۴۰۳، خود را رهبر جریانی با ظرفیت بازگشت به قدرت معرفی کرد.
از نظر این حلقه سیاسی، پیروزی در آینده در گرو حفظ انسجام پایگاه رأی، اثبات ناکارآمدی دولت چهاردهم و شکست رقیبان درون‌گفتمانی است، در حالی که تفاهم اسلام‌آباد این سه ضلع را هدف قرار داده و معادلات را تغییر می‌دهد.
این تفاهم، تهدیدی برای روایت رقیب و فرصتی برای قالیباف است.
