تأخیر بیمه‌ها در تسویه مطالبات بیمارستان‌ها در کنار سهم بالای پرداخت‌های مستقیم مردم، احتمال افزایش هزینه‌های درمان و محدودیت دسترسی به خدمات درمانی را افزایش داده است.
برای نمونه، بیمارستانی با بیش از ۳۰۰ تخت و ۲۰ اتاق عمل، علی‌رغم قرارداد با ۳۵ بیمه پایه و تکمیلی، هنوز مطالبات سال ۱۴۰۳ خود را دریافت نکرده است.
در حالی که ۴۳ درصد هزینه‌های سلامت ایران از جیب خانوارها تأمین می‌شود، تداوم این فشار نقدینگی می‌تواند منجر به کاهش پذیرش بیماران بیمه‌ای شود.
در این شرایط، داشتن بیمه لزوماً دسترسی ارزان به خدمات را تضمین نمی‌کند و بیمارستان‌ها نیز با چالش ارائه خدمات فعلی و دریافت دیرهنگام هزینه‌ها در زمان افزایش قیمت تجهیزات و دارو روبه‌رو هستند.
