مسیر دونالد ترامپ در دوره دوم ریاست‌جمهوری، روایتی از فرسایش تدریجی قدرت است.
او بازدارندگی را نه یک دکترین نظامی منسجم، بلکه روایتی از قدرت بدون جنگ تعریف کرد تا با ترکیبی از تعرفه‌های اقتصادی، تهدیدات نظامی محدود و لفاظی‌های تهاجمی، اراده آمریکا را تحمیل کند.
اما این رویکرد در مواجهه با جنگ ایران و انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶ شکست خورد و شکاف‌هایش آشکار شد.
در نتیجه، ترامپ از بازدارندگی به سوی ابزارهای باقی‌مانده قدرت چرخش کرد و اکنون وتو و سیاست خارجی به آخرین سنگر نفوذ او تبدیل شده است.
