سعید فلاح‌فر معتقد است جنجالی شدن یک اثر هنری در ایران لزوماً به معنای ایجاد «گفت‌وگو» نیست و این دو مفهوم تفاوت بنیادینی دارند.
جنجال ممکن است بر اثر حاشیه‌های قانونی، سیاسی، اقتصادی، تبلیغاتی یا حضور چهره‌های مشهور شکل بگیرد؛ اما گفت‌وگوی فرهنگی زمانی رخ می‌دهد که اثر با طرح پرسشی جدی، مخاطبان را به موضع‌گیری وادارد، ارزش‌های تثبیت‌شده را به چالش بکشد و امکان شنیدن دیدگاه‌های دیگر را فراهم کند.
اخیراً در سینما، موسیقی، تئاتر و هنرهای تجسمی نمونه‌های متعددی از جنجال دیده‌ایم؛ مانند فیلم‌های «پیر پسر» و «کیک محبوب من» که با بحث‌های حقوقی، سیاسی و اجتماعی همراه شدند، یا مواردی در موسیقی و هنرهای تجسمی که قیمت بلیت، مجوز، رفتار گالری‌ها یا حضور سلبریتی‌ها به موضوع اصلی تبدیل شده است.
