یکی از مخاطرات جدی در جوامع دینی، از بین رفتن مرز میان حفظ دین و حفظ قدرت است؛ به‌گونه‌ای که بقای حکومت با بقای اسلام یکسان پنداشته شود و اعتراض به ظلم، تهدیدی برای ثبات سیاسی تلقی گردد.
در این وضعیت، فهم دین تغییر کرده و عدالت به‌جای پاسخ‌گویی قدرت، خود را با مقتضیات آن سازگار می‌کند.
ایستادگی حضرت فاطمه زهرا (س) از این منظر، فراتر از دفاع از حقی شخصی یا اعتراضی سیاسی بود؛ ایشان بر این حقیقت پافشاری کردند که هیچ جایگاهی، حتی با ادعای مصلحت امت و نام دین، از معیار حق و عدالت مستثنی نیست.
دین نباید به قدرت تقدس ببخشد، بلکه باید قدرت را به عدالت مقید کند.
