در ماه‌های اخیر، برخی تحلیلگران و چهره‌های رسانه‌ای بر ضرورت صلح پایدار، پایان مقتدرانه جنگ و بازدارندگی تأکید کرده‌اند.
با این حال، میان هدف آن‌ها (پایان جنگ) و مسیر پیشنهادی تناقض وجود دارد؛ زیرا مسیر مذکور فاقد نقطه پایانی روشن است.
آن‌ها پیش از مذاکره، شروطی چون تنبیه دشمن، پرداخت غرامت، خروج از منطقه، پذیرش تعهدات ایران و شکست دشمن در تمام جبهه‌ها را لازم می‌دانند و هرگونه مذاکره پیش از آن را فریب یا نشانه خستگی می‌دانند.
اما مشخص نیست اگر دشمن این شروط را نپذیرفت، جنگ تا کجا ادامه یابد، معیار کافی بودن تنبیه چیست و دستاوردهای نظامی چگونه به نتیجه سیاسی تبدیل شوند.
بررسی مواضع این جریان که بر افکار اثرگذارند، اهمیت دارد.
