مهاجرت روستاییان، به‌ویژه جوانان، به کلانشهرهای ایران را نمی‌توان تنها یک مسئله جمعیتی یا اقتصادی دانست، بلکه این پدیده نشان‌دهنده نابرابری در دسترسی به فرصت‌های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی است.
فقدان چشم‌انداز روشن برای پیشرفت و کیفیت زندگی، منجر به محدود شدن حق انتخاب و زیست در محیط بومی شده است.
بنابراین، سیاست‌های توسعه روستایی برای کاهش مهاجرت، باید بر بازسازی فرصت‌ها و گسترش ظرفیت‌های اجتماعی و اقتصادی متمرکز شوند.
در این راستا، صنایع دستی ایران به دلیل اتکا به منابع محلی، دانش بومی و نیروی انسانی موجود، بدون نیاز به سرمایه‌گذاری کلان یا انتقال نیرو به شهرها، ابزاری موثر برای تبدیل مهارت‌های روستایی به فرصت‌های شغلی است.
