من و تو می‌دانیم که طلا بوی استفراغ سگ می‌دهد.
من که عمری در خیمه‌ای صدوصله از تهی‌دستی زیسته‌ام، معتقدم فقر از دیرباز چون بمبی در جوامع منفجر شده است.
نسل همدرد من در خانه‌های یخ‌زده و با دردهایی بی‌صدا بزرگ شد و کینه‌های کبود را در زخم‌های شعور پذیرفت.
ما نه نامی داشتیم و نه نانی؛ با بیداری اژدهای سرمایه و زمستان احتکار، هرگز بهار زندگی را ندیدیم.
حتی کودکان ما که باید پیر به دنیا بیایند و در بن‌بست محرومیت رشد کنند، در تابوت‌های قسطی می‌میرند.
سرگرمی ما لگد زدن به آرزوهای باطل و تماشای مرگ خویش است تا به محرومانِ اشک‌ریزان، نوید بارش آتش از آسمان را دهیم.
