نیما نامداری معتقد است بوروکراسی ایران در طول دهه‌ها با نیازها و ترجیحات اقتصاد سیاسی حاکم هماهنگ شده است.
در این شرایط، علی‌رغم تداوم کارکرد دستگاه اداری، توان تصمیم‌گیری و خدمت‌رسانی آن در حال کاهش است.
تفاوت دیدگاه عباس آخوندی درباره «بی‌دولتی» و تاکید سیدمحمد طبیبیان بر تاب‌آوری بوروکراسی را می‌توان به شکل نگرانی از ناتوانی در تصمیم‌گیری در مقابل نقش متخصصان در سرپا نگه داشتن کشور دانست.
صبا نوبری در هفته‌نامه تجارت‌فردا با استناد به این دیدگاه‌ها و هشدارهای داود سوری و محسن جلال‌پور، به چهار نگرانی اشاره می‌کند که نخستین آن‌ها فرسایش قدرت تصمیم‌گیری به دلیل تعارض منافع و دومی مصرف ذخایر تاب‌آوری بوروکراسی است.
