غلامرضا کافی، استاد دانشگاه شیراز و شاعر، در آستانه ایام شهادت حضرت زهرا(س) و در کنار جمعی از شاعران کشور، سروده جدیدی را به پیشگاه ایشان تقدیم کرد: خوشا آشفتگی‌هایی که در سامان نمی‌گُنجد خوشا درماندگی‌هایی که در درمان نمی‌گُنجد بیان شوق می‌دانم که آتش می‌زند بر دل شرار عشق می‌دانم که خود در جان نمی‌گنجد عجب عطر خوشی می‌آید از باغاتِ لاهوتی که از آن لَخلَخه، لَختی در این کیهان نمی‌گنجد شمیم نامِ بانویی بهشتی در غزل دارم که وصفش جز که با ایجاز، در قرآن نمی‌گنجد ز روی ناگزیری خواندمش بانویِ بی‌مانند شکوهش گرچه می‌دانم در این عنوان نمی‌گنجد! چنان ما عاشقیم از جان وجود نازنینش را که این سودایِ سِحرانگیز در بُرهان نمی‌گنجد زِبَرکیش ِ محبّت، گوهر ِ نادرفروغی هست، که در اَنبان‌چُروکِ حکمتِ یونان نمی‌گنجد به ما و من شبیهَ‌اش می‌کند خودبینیِ مُنکِر ولی ناموسِ ذات حق، در این بُهتان نمی‌گنجد کسانی مِنبرِ آلِ کسا را سهم خود خواندند ولیکن در عبای وحی، این و آن نمی‌گنجد بَلی،
