علم یکی از اساسی‌ترین سرمایه‌های بشری و پیشران توسعه جوامع است.
اثرگذاری دستاوردهای علمی بر ارتقای کیفیت زندگی، در گرو مسئولیت‌پذیری اخلاقی، همکاری‌های بین‌المللی و دسترسی منصفانه به دانش است؛ لذا عدالت علمی از ارکان امنیت انسانی و صلح عادلانه محسوب می‌شود.
با وجود پیوند سرنوشت ملت‌ها، نابرابری در دسترسی به منابع، زیرساخت‌ها و تولید دانش همچنان پابرجاست.
آپارتاید علمی و فناوری شامل محروم‌سازی ملت‌ها و هرگونه بهره‌برداری تبعیض‌آمیز برای ایجاد انحصار و وابستگی است که با ماهیت فرامرزی و اخلاق علمی در تضاد است.
علم نباید ابزار سلطه باشد، بلکه باید در مسیر حل مسائل انسانی، کاهش شکاف‌های توسعه‌ای، رفاه عمومی و تقویت صلح به کار گرفته شود.
