میراث اشغالگری آمریکا در عراق؛ از غارت ثروت‌ها تا ویرانی زیرساخت‌ها

به عقیده فعال رسانه ای عراق اشغالگری آمریکا جز غارت ثروت‌ها و ویرانی زیرساخت‌ها حاصلی برای مردم نداشته است.

 «محمد باسل»، فعال رسانه‌ای عراقی، در گفت‌وگو با خبرنگار بین الملل خبرگزاری تسنیم، پیامدهای اصلی اشغال کشورش توسط آمریکا را تخریب زیرساخت‌ها، غارت اموال عمومی، تسلط بر منابع ثروت و دامن‌زدن به شکاف‌های قومی و طایفه‌ای دانست. وی با تحلیل تحولات سیاسی، اقتصادی و امنیتی عراق پس از 2003، تأکید کرد که بیداری ملت‌های منطقه پس از عملیات طوفان‌الاقصی، امیدها برای پایان یافتن سلطه و حضور نیروهای خارجی را افزایش داده است.

 

تخریب، غارت و ایجاد تفرقه؛ پیامد حضور اشغالگران آمریکایی در عراق

 

محمد باسل با اشاره به کارنامه اشغالگران در عراق اظهار داشت: آنچه ملت عراق از حضور آمریکا دید، ویرانی زیرساخت‌ها، غارت اموال عمومی و ترور نخبگان و دانشمندان برجسته کشور بود. اشغالگر ساختار حاکمیتی را به گونه‌ای طراحی کرد که اجازه دست‌یابی به حاکمیت کامل را ندهد.

وی افزود: آمریکا با کشیدن مرزهای پررنگ میان گروه‌های شیعه، سنی و کُرد، اختلاف‌های داخلی را عمیق‌تر کرد تا جامعه را درگیر جنگ‌های طایفه‌ای کند و مردم را از مقاومت غافل سازد. باسل جهل و مشکلات گسترده کشور را نیز حاصل دوران محاصره ظالمانه‌ای دانست که واشنگتن بر عراق تحمیل کرده بود.

نقش تاریخی مرجعیت در خنثی‌سازی سناریوی «رواندا» سازی عراق

این فعال عراقی تصریح کرد: آمریکا قصد داشت سناریویی شبیه به نسل‌کشی سال 1994 رواندا را در عراق پیاده کند. اما با هوشیاری و تدبیر مرجعیت عالی دینی در نجف اشرف و علمای اسلام، این توطئه ناکام ماند؛ مردم دشمن واقعی خود را شناختند و مقاومت نظامی و سیاسی را تا اخراج نیروهای آمریکایی در سال 2011 ادامه دادند.

ثبات نسبی در غیاب آمریکا و بازگشت دوباره به بهانه داعش

به گفته باسل، بهترین دوره اقتصادی و امنیتی عراق در سال‌های اخیر، فاصله سال‌های 2011 تا 2014 بود؛ یعنی زمانی که حضور نظامی آمریکا به حداقل رسید. اما واشنگتن بعداً به بهانه مقابله با داعش — که خود در پیدایش و پشتیبانی از آن نقش داشت — بار دیگر حضور خود را به منطقه تحمیل کرد.

وی تأکید کرد: در هر نقطه‌ای که شکست اقتصادی، ناکامی در خدمات‌رسانی یا نفوذ امنیتی دیده می‌شود، ردپای آمریکا آشکار است؛ چرا که حضور واشنگتن برای هیچ کشوری امنیت و شکوفایی به همراه نیاورده و نخواهد آورد.

اهرم‌های فشار واشنگتن بر دولت‌های عراق

باسل در تشریح روش‌های نفوذ آمریکا گفت: تحریم‌ها و تخریب‌های زیرساختی از سال 1990 آغاز و در سال 2003 تکمیل شد. آمریکا تمامی درآمدهای نفتی عراق را به بانک فدرال رزرو منتقل کرد تا از آن به عنوان ابزار فشار بر دولت‌ها استفاده کند. همچنین با بهره‌برداری از کمبود نخبگان، مثل یک غده سرطانی در وزارتخانه‌های مهم نفوذ کرد و با فراهم‌کردن زمینه فساد مالی برخی سیاستمداران و مسدود کردن حساب‌هایشان، ابزار باج‌خواهی برای خود ساخت.

نفوذ فرهنگی و ماجرای ناآرامی‌های اکتبر 2019

این کارشناس عراقی به نفوذ آمریکا در ابعاد اجتماعی و فرهنگی از طریق سازمان‌های مدنی و نهادهای کسب‌وبکار اشاره کرد و گفت: ابعاد این نفوذ در اعتراضات اکتبر 2019 (مهر-آبان 1398) نمایان شد. در آن زمان، هرچند مطالبات مردم برحق بود، اما آمریکا با تحریک خیابان و اختلال در کشور، به دنبال ضربه‌زدن به دولت عادل عبدالمهدی به دلیل امضای توافق‌نامه اقتصادی با چین بود.

وی خروج از این نفوذ عمیق را به جراحی و درمان یک غده سرطانی تشبیه کرد که نیازمند سال‌ها تلاش صبورانه و اراده ملی است.

ناتوانی معادلات غربی در تحلیل «محور مقاومت»

باسل با اشاره به ساختار ارتش‌های کلاسیک منطقه توسط غربی‌ها گفت: غربی‌ها رفتار ارتش‌های رسمی را می‌شناسند، اما ظهور سپاه پاسداران و گروه‌های محور مقاومت، معادلات و ساختار محاسباتی آن‌ها را برهم زد؛ چرا که این ساختارها به زبانی سخن می‌گویند که رایانه‌های غربی توان تحلیل آن را ندارند.

وی افزود: اگرچه دولت عراق به دلیل فشارهای واشنگتن و کمبودهای تسلیحاتی ابزارهای لازم را برای مهار نفوذ آمریکا ندارد، اما افکار عمومی و اراده مردمی، رژیم صهیونیستی را دشمن اصلی دانسته و زوال آن را تنها راه نجات منطقه می‌داند.

نوید بیداری منطقه‌ای و پیام به ملت ایران

این فعال رسانه‌ای در پایان با اشاره به همبستگی ملت‌های منطقه پس از عملیات طوفان‌الاقصی و ایستادگی مقاومت، گفت: ملت‌های منطقه متوجه شده‌اند که امنیت، وارداتی نیست و پایداری آن تنها به دست مردم همین جغرافیا رقم می‌خورد.

وی خطاب به ملت ایران تأکید کرد: «ما و شما برادران دینی، فرهنگی و دارای مرزهای مشترک هستیم. جهان مدیون ایستادگی جمهوری اسلامی ایران در برابر محاصره و جنگ تحمیلی است. تصمیم یا محدودیت‌های مقطعی در برخی گذرگاه‌ها یا پروازها نیز حاکی از فشار و سلطه آمریکا بر تصمیم‌گیری‌هاست؛ امیدواریم همان‌گونه که از حضور نظامی آنان رها شدیم، به‌زودی از این سلطه سیاسی و اقتصادی نیز کاملاً آزاد شویم.»

انتهای پیام/