درگذشت تلخ حمید علیدوستی بهانه‌ای شد تا در میان خبرگردی‌های روزمره، سراغ یکی از مصاحبه‌های قدیمی او برویم. جست‌وجوی ما نتیجه‌بخش بود؛ خبرگزاری ایسنا در ۱۰ اردیبهشت ۱۳۸۱، گفت‌وگویی با علیدوستی، سرمربی وقت پیکان، پس از شکست مقابل ابومسلم منتشر کرده است. بخش‌هایی از این مصاحبه را بخوانید تا با منش و شخصیت این چهره دوست‌داشتنی فوتبال ایران بیشتر آشنا شوید:
من به آقای کاظمی تبریک می‌گویم، چرا که تیم خوبی دارند و ابومسلم تیمی است که بیشتر امتیازات خودش را از بازی‌های خانگی به دست آورده است.
تماشاگران مشهدی واقعاً فهیم هستند و هیچ توهینی به بازیکنان و کادر تیم ما نکردند و فقط بازیکنان و تیم خودشان را تشویق می‌کردند. من از آنها تشکر می‌کنم.
در این بازی از غفوری‌های اصل استفاده کردم، چون مقابل سیستم ابومسلم خیلی بهتر از شیردل کار می‌کرد و به همین دلیل از ابتدا به زمین فرستادم، ولی در نیمه دوم لازم دانستم که شیردل را به زمین بفرستم.
داوری هم خوب بود و مشکلی نداشت و از تمام بازیکنان تیم راضی هستم.
در فوتبال ایران، اعتراض به داوری، کیفیت زمین، مدیریت باشگاه، مصدومیت بازیکنان، مشکلات مالی، فدراسیون و پنجره بسته نقل‌وانتقالات، تقریباً به بخشی جدایی‌ناپذیر از ادبیات مربیان تبدیل شده است. به ندرت می‌توان مربیانی را دید که پس از شکست، بدون متهم کردن دیگران، مسئولیت انتخاب‌ها و عملکرد تیم خود را بپذیرند و درباره حریف، تماشاگران و داور با احترام سخن بگویند.
حالا تصور کنید حدود ۲۴ سال قبل، حمید علیدوستی پس از شکست تیمش در مشهد، چه تصویری از یک مربی حرفه‌ای ارائه می‌کرد؛ حریفی را که برنده شده بود، شایسته تحسین می‌دانست، از تماشاگران تیم مقابل تشکر می‌کرد، درباره تصمیم‌های فنی خودش توضیح می‌داد و داور را هم بهانه شکست قرار نمی‌داد.
این چند جمله ساده، در روزگاری که مسئولیت‌گریزی و فرافکنی به بخشی از فرهنگ فوتبال ما تبدیل شده، معنایی فراتر از یک مصاحبه قدیمی دارد. علیدوستی نه با شعار، بلکه در عمل نشان داد که می‌توان شکست خورد و همچنان بزرگ‌منش ماند.
حمید علیدوستی رفت، اما این مصاحبه قدیمی یادآوری می‌کند که فوتبال ایران فقط به مربیان موفق و جام‌آور نیاز ندارد؛ به انسان‌هایی هم نیاز دارد که در روز شکست، شخصیت و اعتبارشان را حفظ کنند.
