از سال ۱۹۵۱ که مسابقات جهانی کشتی در رشته آزاد آغاز و ما نیز حضور داشتیم، تا امروز تقریباً بالای ۷۰ درصد حضورهای ما منجر به ایستادن روی سکوی جهانی شده و تعداد دفعاتی که روی سکوی سوم ایستاده‌ایم، از مجموع نوبت‌های قهرمانی و نایب قهرمانی مان بیشتر است. در جهانی ۲۰۲۶ قزاقستان این عادت دیرینه ترک نشد، ما نتوانستیم از عنوان قهرمانی جهان خود دفاع کنیم و حضور دوباره روس ها بعد از چند سال در مسابقات جهانی، نه تنها کمکی به ما نکرد بلکه آنها روی سکوی دوم امتیازی و مدالی ایستادند! جایی که قهرمانی هر دو به آمریکا رسید و در هر دو، ایران سوم شد.
رکورد فرنگی ما برای آزاد روس و آمریکادر روز پایانی و مثل دو روز قبلی توزیع مدال‌ها، ایران دو مدال گرفت. ما روز اول در هر دو وزن برنز گرفتیم، روز دوم در چهار وزن دو طلا و روز سوم -در حالی که چهار شانس برای مدال داشتیم- یک نقره و یک برنز نصیب ما شد. به این ترتیب بعد از آمریکا و روسیه -هر کدام با ۹ مدال در ۱۰ وزن- ما با ۶ مدال به رتبه سوم رسیدیم.
تمام طلاها برای ۳ پرچمدر این دوره آمریکا در ۱۰ وزن، ۵ طلا گرفت! پنجاه درصد طلاها، روسیه ۳ طلا و ایران دو طلا باقیمانده را گرفتند تا سهم بقیه دنیا از سرود و پرچم در کشتی آزاد، صفر باشد! همه طلاها به مثلث قدرت رسید و از نظر مرغوبیت مدال نیز مثل تعداد، ما پس از دو ابرقدرت ایستادیم.
شاید تنها نقطه امیدواری، تساوی در جدال‌های رودررو با دو ابر قدرت باشد. در مصاف با آمریکایی‌ها که معمولاً بازنده بودیم، این بار در ۵۷، ۷۹، ۹۲ به رقیب آمریکایی باختیم و در ۶۱، ۷۴ و ۱۲۵ کیلو یانکی ها را بردیم. در مصاف با روس‌ها نیز در ۵۷، ۷۴ باختیم و در ۶۱، ۱۲۵ آنها را بردیم. و حالا نتایج ۴ نماینده ما در روز آخر:
۵۷ کیلو؛ قید مدال را زدیم؟در جهانی ۲۰۲۱ نروژ، علیرضا سرلک تازه وارد یک نقره گرفت. پیش از آن، حسن رحیمی آخرین طلای ما را در این وزن در سال ۲۰۱۳ گرفته بود و بعد از آن، از خود سرلک تا سایر نمایندگان ما هرگز به مدال نرسیدند. سنتی که توسط میلاد والی‌زاده نیز ادامه داشت. میلاد که به اسپنسرلی -قهرمان جهان- با امتیاز عالی باخته بود، برای کسب مدال برنز به روی تشک آمد و در مصاف با نماینده روس ۱۳ - ۱۷ عقب بود که ضربه فنی شد. با توجه به فاصله دو ساله تا المپیک، مگر آنکه معجزه‌ای رخ دهد و جوانی گمنام، از راه برسد وگرنه با موجودیت فعلی، باید قید مدال این وزن المپیکی را بزنیم.
۷۴ کیلو؛ اینفلوئنسر اینستاگرامی که به اشتباه کشتی‌گیر شد!امیر محمد یزدانی سال‌ها قبل به خاطر اینستاگرام، قید آینده درخشان خود در کشتی را زد! وارد فضاهایی شد که در اینستاگرام، برایتان فالوور می‌آورد؛ مثل دعوا با فوتبالیست‌ها و مقایسه زحمتی که ورزشکاران در رشته‌های مختلف می‌کشند. او سال‌ها به خاطر اهمیت دادن به فضای مجازی، در دنیای قهرمانی از مدال و تیم ملی دور ماند. در حالیکه در ۲۰ سالگی و اولین تجربه بزرگسالان تا فینال بالا آمده بود.
وقتی دوباره برگشت، گمان کردیم آنقدر تجربه کسب کرده که قید فضای مجازی را بزند اما اودوباره همان بود! امیر محمد بعد از پیروزی مقابل قهرمان روس -با دوبنده مجارستان- با تکرار جمله فرهاد مجیدی، مشخصا فضای مجازی را نشانه رفت. بعد آمد و به قهرمان جهان اینالبک شریف با ضربه فنی باخت. امروز جیمز گرین آمریکایی را برد و مقابل سالکازانوف با نتیجه ۴-۴ مساوی، دستش برنده بالا رفت.
شب فینال، در گوشی چه کار می کردی؟در هر دو کشتی امروز، جوانی او و سن بالای رقیب به کمکش آمد. در حالی که برتری ۴ امتیازی برابر سالکازانوف در رده بندی را در ۳۰ ثانیه آخر از دست داده و چه بسا اگر کشتی ادامه داشت، یا اگر این دو قهرمان بزرگ آمریکایی و روس زیر ۳۰ سال داشتند، او به مدال نمی رسید اما یزدانی از همان روی تشک، دوباره فعالیت برای اینستاگرام را آغاز کرد و در مصاحبه بعدی، از فضای مجازی حرف زد که چرا بعد باخت، به او فحاشی کرده‌اند!
کاش مسئولان تیم ملی شب قبل از مسابقه به این مهمی، موبایل این جوان را می‌گرفتند تا با چرخیدن در اینستاگرام، اینگونه تمرکزش صرف خزعبلات آنجا نشود! و عجبا که یک قهرمان در این سطح، نمی‌داند که زندگی در دنیای واقعی است و او نماینده حقیقی کشتی ایران روی تشک جهانی بود نه فعال فضای مجازی!
۷۹ کیلو؛ برای محمد، مدالی جز نقره وجود ندارد!سیلورمن کشتی آزاد -مثل فرنگی- سنت شکنی نکرد. محمد نخودی در ششمین حضور در مسابقات جهانی، ششمین مدال را گرفت تا از این بابت جز رکوردداران باشد. اما از یک بابت استثناست که هیچ کدام از این شش مدال، طلا نیست! ما ۶ مداله هایی مثل علیرضا حیدری داریم که لااقل یک طلا دارند، در کشتی فرنگی علیرضا مهمدی را داریم که چهار سال اخیر در جهان و المپیک، فینالیست شده و فقط نقره گرفته و انتظار داشتیم نخودی این طلسم را بشکند، اما او هم مثل مهمدی، چهارمین نقره‌اش را گرفت!
۹۲ کیلو؛ وقتی عامل هم بهانه مصدومیت را به حق کشی اضافه نکرد!حسن یزدانی در فینال المپیک پاریس با ناجوانمردی رمضانوف، سه بار کتفش روی تشک در رفت اما خم به ابرو نیاورد. بلند شد و با یک دست کشتی گرفت. امیرحسین فیروزپور سال قبل برنز گرفته بود و انتظار داشتیم امسال طلا بگیرد اما دوباره در نیمه نهایی به قهرمان آمریکایی باخت و برای کسب مدال برنز، مقابل آذربایجان سایه‌ای از یک کشتی‌گیر ۶ دانگ نداشت. او تمام تایم کشتی را به حریف نگاه کرد و در آغاز سه دقیقه دوم، از دکتر شایگان خواست دست راستش را بانداژ کنند تا همه بدانند مصدوم است!
فیروزپور آشکارا روحیه‌ای برای جنگیدن نداشت. او برای باخت آماده و داشت توجیه بعدی را مهیا می کرد. آنقدر واضح که حتی هادی عامل -کسی که بهانه حق کشی را برای برخی شکست‌های ما باب کرد- نیز حاضر نشد از بهانه مصدومیت برای فیروزپور استفاده کند! عامل که نظرات واقعی اش را بعد از پایان گزارش‌ها در جمع محارم، بیان می‌کند -و گاهی میکروفون باز است و همه چیز لو می‌رود!- این بار در اواخر کشتی حقیقت را در مورد فیروزپور به زبان آورد!
