به گزارش اقتصادنیوز، «کریم نیکونظر» و «روژین حسینی»، دو روزنامه‌نگار ایرانی، نامه‌ای برای روشنفکران، نویسندگان، هنرمندان و دانشگاهیان جهان نوشتند و از آنها خواستند صدای مردم ایران باشند؛ مردمی که در شرایط محاصره دریایی، زمینی و هوایی قرار گرفته‌اند و برای تأمین نیازهای اولیه زندگی، از دارو و سوخت تا غذا، با دشواری روبه‌رو هستند.
بنا بر گزارش باشگاه روزنامه نگارانف آنها در خواسته‌ای روشن تاکید کردند محاصره ایران باید شکسته شود و مردم نباید بهای جنگ را بپردازند.
این فراخوان که دو روز پیش با عنوان «مردم نباید بهای جنگ را بپردازند» در روزنامه لوموند فرانسه منتشر شد با پاسخ ۳۵ چهره سرشناس جهانی در عرصه هنر، ادبیات، سینما و دانشگاه همراه شد.
این دو روزنامه‌نگار در یادداشتی در روزنامه سازندگی نوشته‌اند:
آمریکا سال‌هاست با تحریم‌های گسترده، فشار اقتصادی، تهدید نظامی و تلاش برای منزوی‌کردن ایران، می‌کوشد اراده خود را بر مردم این کشور تحمیل کند. اما این سیاست ماه‌هاست از فشار و تهدید فراتر رفته و به جنگ مستقیم و حمله نظامی علیه ایران رسیده است؛ جنگی که ایالات متحده و رژیم صهیونیستی شروع کرده‌اند و مردم ایران بهای سنگین آن را می‌پردازند. شهرها و خانه‌ها هدف حمله قرار می‌گیرند، زیرساخت‌های حیاتی ویران می‌شوند و زندگی میلیون‌ها نفر در معرض خطر قرار می‌گیرد. این جنگ ادامه همان سیاستی است که سال‌ها با تحریم و تهدید دنبال شده است: وادار کردن یک ملت به پذیرش اراده قدرتی خارجی. اما هیچ ملتی را نمی‌توان با بمباران، گرسنگی و ویرانی به تسلیم واداشت؛ مخصوصاً ایرانی‌ها!
این ارزیابی صرفاً برداشت ما نیست؛ مقام‌های ارشد کشور در مواضع رسمی خود بر آغاز نکردن جنگ از سوی ایران و تحمیل شدن درگیری تأکید کرده‌اند. مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور ایران، در گفت‌وگویی در حاشیه نشست مجمع عمومی سازمان ملل در سوم مهر ۱۴۰۵ گفت: «ما به‌دنبال جنگ نیستیم، اما هرگاه به ما حمله شود، ناچار به دفاع از خود هستیم». او همچنین تأکید کرد که ایران آغازگر جنگ نبوده است. این موضع، بیانگر موضع رسمی دولت ایران درباره آغاز درگیری و حق دفاع از کشور است.
دولت‌های اروپایی هم در برابر این جنگ مسئول هستند. آنها نمی‌توانند از حقوق بشر و ارزش‌های انسانی سخن بگویند اما هنگام حمله به شهرها و زیرساخت‌های یک کشور و کشته شدن غیرنظامیان به سکوت پناه ببرند. سکوت در برابر چنین حملاتی موضعی بی‌طرفانه نیست؛ چشم‌پوشی از رنج مردمی است که جان و زندگی‌شان در معرض نابودی قرار گرفته است. معیارهای حقوق بشر اگر فقط زمانی به کار گرفته شوند که با منافع سیاسی دولت‌ها سازگار باشند دیگر معیارهای جهان‌شمول نیستند.
ما در این جنگ طرف مردم ایران هستیم. حمله به ایران، حمله به زندگی و امنیت میلیون‌ها انسان است. مردم ایران نباید بهای جاه‌طلبی‌های سیاسی و نظامی قدرت‌های خارجی را با جان، خانه و آینده خود بپردازند. ما این جنگ را محکوم می‌کنیم و در کنار مردمی می‌ایستیم که حق دارند در سرزمین خود، بدون بمباران و تهدید خارجی زندگی کنند و درباره آینده‌شان تصمیم بگیرند.ابعاد انسانی این جنگ را نمی‌توان با واژه‌های کلی و آمارهای خشک پنهان کرد. غیرنظامیان کشته و زخمی شده‌اند، خانه‌ها و مراکز درمانی و آموزشی آسیب دیده‌اند و زیرساخت‌های حیاتی کشور، هدف حمله قرار گرفته‌اند.
براساس آماری که هماهنگ‌کننده مقیم سازمان ملل در ایران از مقام‌های ملی نقل کرده است تا ۷ مهر ۱۴۰۵ بیش از ۳۴۰۰ غیرنظامی کشته و بیش از ۳۳ هزار نفر زخمی شده بودند. پشت هر یک از این ارقام، انسانی قرار دارد که زندگی‌اش پایان یافته یا برای همیشه دگرگون شده است؛ خانواده‌ای که عزیزی را از دست داده و کودکانی که دیگر خانه و مدرسه امنی ندارند.
حمله به مدرسه‌ای در میناب و کشته شدن کودکان و کارکنان آن از هولناک‌ترین نمونه‌های این جنگ است. هیأت حقیقت‌یاب سازمان ملل در گزارش ۲۶ شهریور ۱۴۰۵ اعلام کرد که دلایل متعددی وجود دارد که حملات آمریکا در دو مورد، از جمله حمله به مدرسه میناب، مصداق جنایت جنگی بوده است. کشتار کودکان در مدرسه را نمی‌توان پشت اصطلاحات نظامی یا ادعای ضرورت عملیات پنهان کرد. مسئولیت چنین حملاتی باید بررسی شود و عاملان آن نباید از پاسخگویی مصون بمانند.
مواضع رسمی ایران درباره هدف گرفتن زیرساخت‌های غیرنظامی هم در مکاتبات دیپلماتیک ثبت شده است. امیرسعید ایروانی، سفیر و نماینده دائم ایران در سازمان ملل در نامه‌ای به دبیرکل و رئیس شورای امنیت، حمله به پل کرج و تأسیسات پتروشیمی ماهشهر را محکوم کرد و هدف‌گیری عامدانه غیرنظامیان و زیرساخت‌های ضروری برای زندگی آنان از جمله سامانه‌های برق، آب و انرژی را نقض حقوق بین‌الملل بشردوستانه و مصداق جنایت جنگی دانست. او در نامه دیگری در تیرماه ۱۴۰۵ حملات مکرر به بنادر، فرودگاه‌ها، تأسیسات حمل‌ونقل و خدمات امداد و واکنش اضطراری را مطرح کرد و خواستار توجه شورای امنیت به پیامدهای انسانی این حملات شد.
متن فراخوان از این قرار است: امضاکنندگان این فراخوانتاکنون این افراد بیانیه را امضا کرده‌اند:
آدونیس شاعر جهان عرب
آکی کوریسماکی کارگردان سینما
آنی ارنو برنده جایزه نوبل ادبیات
الکساندر هیکس استاد جامعه‌شناسی
امل الجبوری شاعر عراقی
آناند پاتواردهان مستندساز هندی
جی. ام. کوتزی برنده جایزه نوبل ادبیات
آنیش کاپور هنرمند بریتانیایی-هندی
آرشین ادیب‌مقدم استاد دانشگاه SOAS
آریل دورفمن نمایشنامه‌نویس، نویسنده
برتران بادی استاد دانشگاه پاریس
بیل فرید نویسنده آمریکایی
کورازون والدز فابروس رئیس مشترک دفتر بین‌المللی صلح
اریکا کوبایاشی رمان‌نویس ژاپنی
یرواند آبراهامیان استاد بازنشسته تاریخ
فاتیح آکین کارگردان سینما
گری آر. گلدستاین استاد فیزیک و اخترشناس
گلناز نیک‌پور دانشیار تاریخ
گوران تربورن استاد دانشگاه کمبریج
گرگوری میسون استاد زبان و ادبیات انگلیسی
جومپا لاهیری نویسنده هندی
جاناتان فرنزن نویسنده‌ی امریکایی
جوزف گرسن رئیس کارزار صلح دفتر بین‌المللی صلح
لیدیا ژرژ رمان‌نویس پرتغالی
ماگالی بسون استاد دانشگاه پاریس
مارلن گربر فرید استاد کالج همپشایر
مارک گاسیوروفسکی استاد دانشگاه تولین
مارتا راسلر هنرمند آمریکایی
راجموهان گاندی نویسنده و نوه مهاتما گاندی
پل جوزف استاد جامعه‌شناسی
پل شریدر فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان سینما
شان کانر مدیر اجرایی دفتر بین‌المللی صلح
استیو کوهن استاد جامعه‌شناسی
ویکتور اریسه فیلم‌ساز اسپانیایی
آرلی راسل هوکشیلد استاد جامعه‌شناسی دانشگاه کالیفرنیا
