امروز سالروز درگذشت قیصر امین‌پور از شاعران تاثیرگذار پس از انقلاب است. به همین مناسبت نگاهی می‌اندازیم به یکی از نقدهایی که 35 سال پیش در روزنامه اطلاعات درباره او نوشته شده بود.
به گزارش اطلاعات آنلاین، در صفحه 6 تاریخ 7 آذر 1370 در مطلی به عنوان «پابه‌پای رنج» آمده است:
«گاهی اوقات، نثر بیشترین شباهت را به شعر پیدا می‌کند. در این وقت اثر منثور از دو عنصر به شکل روشنی برخوردار می‌شود: یکی خیال و دیگری عاطفه. و البته توجه‌ها و دقایق زبان نیز می‌تواند یک اصل مهم دیگر باشد. نثرهای شاعر و نویسنده خوب معاصر، قیصر امین‌پور، یکی از مصداق‌های اینگونه آثار است. او پیش از این، در زمینه نثر، «طوفان در پرانتز» را منتشر کرده است؛ و چندی است که مجموعه «بی‌بال پریدن» نیز از امین‌پور، به چاپ رسیده است. این دو مجموعه دارای ظرایف زبانی و تخیل و عاطفه ای است که خاص شعر است؛ و علاوه بر این، تفکر و اندیشه‌ای هم که در آنها به چشم می‌خورد، باز جای تأمل بسیار دارد. نویسنده در اینگونه آثار، حیفهایی را بیان کرده که نه در قالب قصه می‌گنجیده اند و نه شعر توان عرضه آنها را داشته است. شکلی می‌طلبیده است که باید در طول زمان و بر اثر تجربه هم قالب و عنوان خود را می‌یافته و هم تأثیر خود را می‌گذاشته است. و اکنون که به این دو مجموعه در می‌نگریم، امین‌پور، با آگاهی راه خود را در این حال و هوا یافته است، و نثرهای شاعرانه اش جایگاه خود را به دست آورده‌اند. علاوه بر دقایق فنی و هنری، آنچه بر ارجمندی «طوفان در پرانتز» و «بی‌بال پریدن» می‌افزاید، روح دردمندانه و بینشی آگاهانه است، که در مفاهیم و در خلال کلمات خود را نشان می‌دهند. این روح، روح انسانی است، که اندوهی عمیق و انسانی برجانش سایه افکنده است، و البته این اندوه به یأس هم نمی‌انجامد، که نویسنده اهل توحید است و: از ازل تا به ابد فرصت برای جنونی است. امین‌پور، دردهای اجتماعی، رنجهای گرسنگان و پینه دستهای کار و آبله پاهای رنج را دیده، و با کلماتی ساده و بی‌پیرایه به تصویر آنها پرداخته است. و این، در حالی ما که گاه بی دردی چون سرطان برجان بسیاری از به اصطلاح اهل قلم چنگ می‌اندازد، بسیار مغتنم است. شاید در نگاه اول، به جهت زاویه دید و زبان ساده «بی‌بال پریدن» گمان بریم که این کتاب خاص نوجوانان و جوانان است، اما حرفها و نکته‌ها آنچنان عمومیت دارند، که هرکس صاحب درک و درد باشد، با آنها به طور عمیق رابطه برقرار می‌کند. حرفها، نکته‌ها، تمثیل‌ها و نمادهای «بی‌بال پریدن»، برای هرکسی جاذبه‌ها و پیام خاص خود را دارد. فقط کافی است که تو اهل درد باشی، تا خود را مخاطب آن بدانی. همین! »
و در ادامه مطلب، شعری قیصر امین‌پور با عنوان «زندگی در حاشیه» به چاپ رسیده که چند سطر ابتدای آن را می‌خوانید: «ما حاشیه نشین هستیم
مادرم می‌گوید:"پدرت هم حاشیه‌نشین بود.
در حاشیه به‌دنیا آمد. در حاشیه جان کند و در حاشیه مرد."
من هم در حاشیه به‌دنیا آمده‌ام
ولی نمی‌خواهم در حاشیه بمیرم
برادرم در حاشیه بیمارستان مرد.
خواهرم همیشه مریض است. همیشه گریه می‌کند. گاهی در حاشیه گریه، کمی هم می‌خندد.
مادرم می‌گوید: «سرنوشت ما را هم در حاشیه صفحه تقدیر نوشته‌اند.»
برچسب‌ها
