پارک جنگلی چیتگر، یکی از قدیمی‌ترین فضاهای سبز تهران، حالا با بحرانی روبه‌روست که نشانه‌های آن را می‌توان در درختان خشک‌شده و زمین‌های خالی از پوشش سبز دید. این پارک که از سال ۱۳۴۲ شکل گرفت، در ماه‌های اخیر با انتشار تصاویر گسترده‌ای از خشکیدگی درختانش به موضوع بحث و نگرانی تبدیل شده است.
سازمان منابع طبیعی می‌گوید تاکنون ۲۵ هزار اصله درخت از چیتگر خارج شده و ۷ هزار اصله دیگر نیز باید قطع شوند. اما پشت این اعداد، پرسشی مهم‌تر قرار دارد: چه عواملی چیتگر را به این وضعیت رسانده و چه کسی باید پاسخگوی آن باشد؟
مسئولان روایت‌های متفاوتی از این بحران دارند. شهردار منطقه ۲۲ از قطع‌شدن حقابه بوستان و گسترش آفت می‌گوید. برخی اعضای شورای شهر، از جمله ناصر امانی، بر تأخیر در مقابله با آفت تأکید می‌کنند و مهدی پیرهادی، کمبود منابع آبی را از عوامل اصلی خشکیدگی می‌داند. در این میان، مهدی اقراریان نیز معتقد است ارجاع مسئولیت به گذشته نمی‌تواند جای پاسخگویی را بگیرد.
شهرداری از کاشت درختان جدید خبر داده است؛ اما نهال‌های جوان برای جایگزینی کارکردهای زیست‌محیطی درختان کهنسال به زمان نیاز دارند. در کشاکش روایت‌ها و اختلاف‌نظرها، چیتگر همچنان از دست می‌رود؛ بخشی از سرمایه طبیعی تهران که احیای آن به‌مراتب دشوارتر از قطع درختان و کاشت نهال‌های تازه است.
