به گزارش خبرنگار فرهنگی صد آنلاین، غروب خورشید، مرزِ میان روز و شب و یکی از لطیف‌ترین و در عین حال هولنااترین گذرگاه‌های عالم است؛ لحظه‌ای که تاریکیِ شب خیمه می‌زند و هوا به سوی سیاهی می‌گرود. در این دقایق پُراسترس و گذرا که غفلتِ آدمیان اوج می‌گیرد، ندای ملکوتیِ اذان مغرب، دعوت‌نامه‌ای است از سوی پروردگار برای بریدن از تعلقات دنیوی و پیوستن به اقیانوس بی‌کران ذکر و بندگی. در میان تمام اعمال عبادی، «تعجیل در اقامه نماز مغرب و عشا در اول وقت» به عنوان جواهری گران‌بها و سپری پولادین در برابر وسوسه‌های شیطان و تاریکی‌های درون و برون معرفی شده است.
آسمان در انتظار صعود؛ نگاهبانانِ نور در پیشگاه عرش
در مکتب انسان‌ساز اهل‌بیت عصمت و طهارت (ع)، وقتِ نماز، امانتی الهی و مرزِ بندگی است. روایات متواتر و مستندی که از ائمه هدی (ع) به یادگار مانده، پرده از حقیقتی شگفت‌انگیز برمی‌دارد: فرشتگان الهی که مامور ثبت اعمال انسان‌هایند، لحظه‌شماری می‌کنند تا بنده مومن در نخستین دقایق شرعی، قامت بندد.
بر اساس آموزه‌های روایی، هنگامی که بنده نماز واجب خود را در اول وقت ادا می‌کند، ملائکه مقرب الهی آن فریضه را با افتخار در دست می‌گیرند؛ نمازی که چون ستاره‌ای درخشان و تابناک به آسمان عروج می‌کند و در پیشگاه کبریایی حق تعالی عرضه می‌شود. در مقابل، به تاخیر انداختن نماز بدون عذر موجه، فرشته را در بازتاب دادنِ آن چهره‌ای تاریک و دلتنگ می‌سازد.
چراغی که تاریکیِ شامگاه را می‌شکافد
فضیلتِ اقامه نماز مغرب و عشا در اول وقت، فراتر از یک تعهد شرعیِ خشک و خالی است؛ این عمل، ریشه‌کن‌کننده دلهره‌ها و گشایش‌گرِ بندهای تنیده‌شده بر روح انسان است. در روایتی نورانی از پیامبر اکرم (ص) و ائمه معصومین (ع) نقل شده است که: «خداوند متعال هیچ‌گاه بکننده‌ی کار خیر را در اول وقت تنها نمی‌گذارد و برکت را به خانه‌ای که اهل آن به نماز اول وقت پایبندند، نازل می‌کند.»
ساعت غروب آفتاب، وقتِ حضور ارواح خبیثه و گسترش وسوسه‌هاست؛ چنان‌که در دستورات دینی تأکید شده هنگام غروب، کودکان و منازل را از تردد بی‌جا بازدارید و با ذکر خدا و اقامه نماز، حصنی حصین حولِ جان و دل ایجاد کنید. نماز مغرب و عشا در اول وقت، دقیقاً همان حصن حصین و دژ محکمی است که مرز میان امنیتِ الهی و سرگردانیِ تاریکی را مشخص می‌سازد.
مائده‌ای برای آرامش روان و صلابت روح
امروزه در دنیای پُرشتاب و پُرتنش مدرن، انسان‌ها بیش از هر زمان دیگری نیازمند نقطه‌ی اتکایی برای بازیافتنِ آرامش درون هستند. کسی که بلافاصله پس از شنیدن ندای اذان مغرب، کار و بار دنیا را وا می‌گذارد، وضو می‌سازد و روی به قبله می‌آورد، در حقیقت به استقبالِ «معراجِ مومن» می‌رود. این تعجیل در امر خیر، نشانه‌ی زنده بودنِ قلب، تسلیم در برابر امر پروردگار و داشتنِ بصیرت در شناختِ اولویت‌هاست.
بی‌شک، استمرار بر این سنتِ حسنه و مبارک، نه تنها برکاتِ دنیوی همچون وسعت رزق، رفع گرفتاری‌ها و نزول آرامش بر کانون خانواده را به همراه دارد، بلکه توشه‌ای ماندگار و نورانی برای روزی است که هیچ پناهگاهی جز عمل صالح انسان وجود نخواهد داشت. تعجیل در نماز مغرب و عشا، تمرینِ کوچکی است برای اثبات این حقیقت که: «خدایا! تو در همه حال، نخستین و بزرگ‌ترین دغدغه‌ی منی…»
