شکست مقابل فولاد، تنها خبر بد روزهای اخیر برای پرسپولیس نبود. سرخ‌پوشان در فاصله‌ای کوتاه سه بازیکن دیگر خود را به دلیل مصدومیت از دست دادند تا شرایط برای مهدی تارتار در ادامه مسابقات دشوارتر شود. محمدحسین کنعانی پس از جراحی زانو احتمالاً سه تا چهار ماه از میادین دور خواهد بود، محمد خدابنده‌لو به دلیل مصدومیت ماهیچه دوقلو چهار تا شش هفته نمی‌تواند بازی کند و مارکو باکیچ نیز حدود شش هفته دور از ترکیب تیمش خواهد ماند.
اما نگرانی اصلی فقط به همین سه بازیکن محدود نمی‌شود. پرسپولیس از ابتدای فصل بارها با مصدومیت مهره‌های مختلف خود روبه‌رو شده و بازیکنانی مثل ابوالفضل جلالی، اوستون اورونوف، علی علیپور، پویا پورعلی، دانیال ایری، محمدمهدی زارع، حسین ابرقویی و محمد عمری نیز در مقاطع مختلف با آسیب‌دیدگی دست‌وپنجه نرم کرده‌اند. تعدد این اتفاقات در شرایطی که هنوز هفته دهم لیگ به پایان رسیده، پرسش‌های جدی درباره وضعیت جسمانی بازیکنان این تیم ایجاد می‌کند.
طبیعی است که مصدومیت بخشی جدایی‌ناپذیر از فوتبال باشد، اما وقتی نام بازیکنان مختلف در پست‌های گوناگون مرتباً به فهرست غایبان اضافه می‌شود، دیگر نمی‌توان به‌سادگی از کنار این موضوع عبور کرد. آیا فشار تمرینات و برنامه‌های بدنسازی با شرایط بازیکنان تناسب دارد؟ آیا کیفیت زمین‌های تمرین و مسابقه در افزایش آسیب‌دیدگی‌ها نقش داشته یا عوامل دیگری باعث شده‌اند پرسپولیس چنین موجی از مصدومیت را تجربه کند؟
البته بدون بررسی‌های تخصصی نمی‌توان دلیل مشخصی برای این وضعیت اعلام کرد یا مسئولیت آن را متوجه یک بخش خاص دانست، اما کادر فنی و پزشکی پرسپولیس باید هرچه زودتر این مسئله را جدی‌تر بررسی کنند. غیبت هم‌زمان چند بازیکن مهم، دست سرمربی را برای انتخاب ترکیب و اجرای برنامه‌های تاکتیکی می‌بندد و می‌تواند در ادامه مسیر قهرمانی به یک دردسر بزرگ تبدیل شود.
پرسپولیس در شرایطی برای رسیدن به جام می‌جنگد که حفظ آمادگی بازیکنان و داشتن ترکیبی کامل، به اندازه کسب امتیاز اهمیت دارد. حالا سؤال این است که چرا مصدومیت‌ها در این تیم تا این اندازه پرتعداد شده‌اند و چه کسی قرار است برای این وضعیت نگران‌کننده پاسخ روشنی پیدا کند؟
