رزماری (اکلیل کوهی) از آن دسته گیاهانی است که در طب سنتی و در پژوهش‌های نوین دارویی هم‌زمان جایگاه دارد؛ گیاهی همیشه‌سبز با برگ‌های سوزنی و بوی تند کاموری که بیشتر به‌عنوان ادویه می‌شناسیمش، اما خواص دارویی آن به تفکیک اندام‌ها قابل مرور است.
۱. مغز و حافظه
رزماری سرشار از ترکیبات آنتی‌اکسیدانی مانند اسید رزمارینیک و کارنوزیک اسید است. بررسی‌ها نشان می‌دهد بوییدن و مصرف دمنوش آن می‌تواند بر تمرکز، هوشیاری و سرعت پردازش ذهنی اثر بگذارد؛ ویژگی‌ای که نام «گیاه حافظه» را برایش جا انداخته است.
۲. دستگاه گوارش و کبدمصرف متعادل دمنوش رزماری به روان شدن ترشحات صفرا و بهبود هضم کمک می‌کند. در طب سنتی نیز از آن برای رفع نفخ، سوءهاضمه و تقویت عملکرد کبد استفاده می‌شود.
۳. دستگاه تنفسیبوی رزماری و بخور آن راهی برای باز شدن مجاری تنفسی در سرماخوردگی و احتقان است. اسانس آن در ترکیب با روغن حامل، به‌صورت مالش روی سینه، تسکین سرفه را هدف می‌گیرد.
۴. گردش خون و مویرگهارزماری محرک گردش خون است. مالش موضعی روغن رقیق آن با حس گرمی همراه است و به همین دلیل در ترکیب با روغن کرچک یا روغن زیتون برای مassage نواحی خسته به کار می‌رود.
۵. پوست و مواسانس رزماری در فرآورده‌های تقویت مو پرکاربرد است و در برخی مطالعات تأثیر مثبتی بر رشد موی سر گزارش شده است. آنتی‌اکسیدان‌های آن نیز در محصولات ضدپیری پوست حضور دارند.
۶. استخوان و مفاصلخواص ضدالتهابی رزماری در تسکین دردهای عضلانی و مفصلی، به‌ویژه در قالب کمپرس گرم یا روغن موضعی، کاربرد سنتی دارد.
۷. سیستم ایمنی و ضدعفونیرزماری دارای ترکیبات ضدمikروب است؛ از همین رو در آشپزی، هم طعم می‌دهد و هم نقش نگهدارنده طبیعی را بازی می‌کند.
هشدارها و ملاحظات مصرفاین گزارش صرفاً جنبه اطلاع‌رسانی دارد و جای مشاوره پزشکی را نمی‌گیرد.
