اگر فیلم ترسناک و ماوراءالطبیعی «هرگز پس از تاریکی» (Never After Dark) را بدون اطلاع قبلی به تماشا بنشینید، احتمالاً از دیدن نام «دیو بویل» به عنوان کارگردان در تیتراژ پایانی غافلگیر خواهید شد.
به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از گاردین، «هرگز پس از تاریکی» چنان عمیق در فرهنگ، باورها و فولکلور ژاپن ریشه دارد که باور غیرژاپنی بودن سازندهاش دشوار است. بویل که پیشتر با ساخت سریال موفق «خانواده نینجاها» (House of Ninjas) در نتفلیکس علاقه شدید خود به فرهنگ شرق را ثابت کرده بود، اینبار در همکاری با «کنتو کاتو»، پروژهای مستقل، کمادعا اما فوقالعاده پرانرژی و خلاقانه را خلق کرده است.
ستاره این فیلم «موئکا هوشی»، بازیگر درخشان سریال «شوگون»، در نقش «آیری» است؛ دختر جوان هیپستری که با شلوار جین پاره، موهای ژولیده و خودروی ولووی قدیمیاش، به عنوان یک جنگیر دورهگرد به سراغ پروندههای متافیزیکی در گوشه و کنار کشور میرود. در این میان، روح خواهر متوفیاش «میکو» که فقط در آینهها دیده میشود، همواره همراه اوست تا نقش مشاور ماورایی را ایفا کند.
داستان اصلی زمانی کلید میخورد که آیری برای تطهیر هتلی متروکه در منطقهای پرت افتاده فراخوانده میشود. مالک جدید هتل (با بازی تائه کیمورا) از صداهای ناهنجار و تماسهای تلفنی مشکوک شبانه شکایت دارد. اگرچه پسر او (با بازی کنتو کاتو) به امور ماوراءالطبیعه بدبین است، اما ارتباط عاطفی و سلیقه مشترک موسیقی میان او و آیری شکل میگیرد. آیری خیلی زود پی میبرد که شبح سرگردان راهروها، روح مردی با فک و آروارهای به شدت متلاشیشده است. او برای ارتباط با این موجود در بعد اثیری، دست به آیینهای عجیبی میزند؛ از سوزاندن تارهای موی خود گرفته تا استفاده از «فیناکیستوسکوپ» (اسباببازی نوری قرن نوزدهمی). اما بیرون راندن این روح خشمگین، فرسنگها با یک تطهیر ساده فاصله دارد.
نقطه قوت فیلم در استفاده هوشمندانه بویل از جلوههای ویژه میدانی و سنتی نهفته است؛ از بازتابهای خیرهکننده چهره در آینهها و زاویهبندیهای کلاسیک دوربین گرفته تا بدلکاریهای فیزیکی یادآور آثار اولیه سینما همچون ژرژ ملییس. بازی هوشمندانه و پرنشاط موئکا هوشی نیز روح تازهای به این ترسآفرینی نوستالژیک بخشیده است.
فیلم سینمایی «هرگز پس از تاریکی» از تاریخ ۲ نوامبر ۲۰۲۶ (۱۱ آبان ۱۴۰۵) در دسترس مخاطبان پلتفرمهای دیجیتال قرار خواهد گرفت.
برچسبها