تنیس روی میز ایران در ۸ سال اخیر با افت عملکرد همراه بوده و علاوه بر بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا در مسابقات قهرمانی آسیا هم عملکرد قابل قبولی ارائه نکرد.
به گزارش مشرق، در راستای بررسی عملکرد رشته‌های ورزشی مختلف کاروان ایران در بیستمین دوره بازی‌های آسیایی، نوبت به تنیس روی میز یا همان پینگ‌پنگ رسید. رشته‌ای که ایران در بخش‌های انفرادی، تیمی، دوبل و میکس شرکت کرد که در تمامی بخش‌ها فقط موفق به کسب یک مدال برنز شد که آن هم نوشاد عالمیان در بخش انفرادی به این مدال رسید.
تصمیمات فدراسیون اشتباه بود
برای بررسی دقیق‌تر و بهتر تنیس روی میز سراغ محمود نظری، کارشناس این رشته ورزشی و همچنین دبیر سابق این فدراسیون رفتیم. او در واکنش به این پرسش مبنی بر اینکه تصمیمات اتخاذ شده از سوی فدراسیون با هدف کسب مدال بود، اما چرا در این مسیر ایران در ناگویا تنها به یک مدال رسید، گفت: نتایج تنیس روی میز در بازی‌های آسیایی ناگویا و همینطور رقابت‌های قهرمانی آسیا در تاشکند، نشان داد که تصمیمات فدراسیون کاملاً اشتباه بوده است. ما با انتصاب ورزشکار غایب در انتخابی، هم به مقررات وضع شده خودمان پشت پا زدیم، هم حقوق حقه حاضران در انتخابی را نادیده گرفتیم و هم به اهداف تعیین شده برای مدال‌آوری در دو میدان بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا و قهرمانی ۲۰۲۶ آسیا در تاشکند، نرسیدیم.
می‌شد احمدیان را جای عالمیان به تاشکند اعزام کرد
محمود نظری ادامه داد: در این دو رویداد، نه در تیمی مدال گرفتیم و نه در دو نفره؛ با اینکه سابقه کسب این نمونه مدال‌ها را داشتیم. این در حالی بود که فدراسیون دلیل انتصاب نیما عالمیان (غایب در انتخابی) و عدم اعزام امین احمدیان (نفر چهارم انتخابی) را کسب مدال اعلام کرده بود. اضافه بر این، فدراسیون حداقل می‌توانست بعد از ناکامی ناگویا در تکرار مدال‌های تیمی و دو نفره هانگژو، حداقل برای قهرمانی آسیای تاشکند، با ترکیبی متفاوت و با اعزام امین احمدیان نفر چهارم انتخابی و یا امیر حسین هدایی ورزشکار بین‌المللی دارای مدال و حاضر در انتخابی و یا محمدجواد سهرابی، اقدام می‌کرد.
کارشناس تنیس روی میز با اشاره به فاصله یک ماهه رقابت‌های ناگویا و تاشکند خاطرنشان کرد: استراحت دادن به برادران عالمیان یا حداقل نیما، می‌توانست این فرصت را برای میدان دادن به دیگران فراهم کند که اتفافاً، هم جوان‌تر هستند و هم انگیزه‌های بیشتری دارند. سیاستی که بسیاری از کشورها برای پشتوانه‌سازی و آینده‌نگری و ایجاد رقابت بین ورزشکارانشان، چنین تصمیمات استراتژیکی را اتخاذ می‌کنند.
مسیر پشتوانه‌سازی رقبای چینی و هندی چیست؟نظری افزود: در همین مسابقات تیمی تاشکند، نفرات شاخصی از چین (وانگ چوکین)، ژاپن (سورا ماتسوشیما)، چین‌تایپه ( لین یون جونگ) و حتی ساتین نفر شاخص هند، غایب بودند و استراحت کرده‌اند تا فرصت به دیگران برسد، اینگونه است که چنین کشورهایی با ایحاد رقابت بین ورزشکاران شاخص، هم به پشتوانه‌سازی کمک می‌کنند و هم خود را برای موفقیت‌های مستمر قاره‌ای، جهانی و یا المپیک‌ها آماده می‌کنند.
دبیر سابق فدراسیون تنیس روی میز با اشاره‌ای به رقبای آسیایی ملی‌پوشان ایران گفت: به رنکینگ جهانی و تجربه بین‌المللی تاکار، شاه مانوش و پایاس، سه جوان هندی، دقت کنید؛ آنها محصول چنین نگاه استراتژیک و آینده محوری از سوی مقامات تصمیم‌گیر پینگ‌پنگ کشورشان هستند، هر سه نفرشان دارای رنکینگ جهانی بهتری نسبت به نوشاد هستند که ستاره ماست.
متولیان فدراسیون با تصمیمات استراتژیک بیگانه‌اند
وی خاطرنشان کرد: ما هم یک بار در آسیایی ۲۰۱۷ ووشی با میدان دادن به جوانان در ارنج فیکس تیمی، چنین تصمیمی را اجرایی کردیم که اتفافاً رتبه‌مان تغییری نکرد، اما ثمره آن کمک به خودباوری هدایی ۱۸ ساله و احمدیان ۱۶ ساله برای تیم ملی بزرگسالان شد. اما متأسفانه در سال‌های بعد از ۲۰۱۸، متولیان فدراسیون ایران با چنین تصمیمات استراتژیک و تأثیرگذاری کاملاً بیگانه شده‌اند که یکی از دلایل آن می‌تواند نگاه صرف به مدال‌آوری و موفقیت در هر میدانی برای اثبات عملکردهای کلی‌شان باشد. در حالیکه ارزیابی کلی عملکردها، فقط به مدال غیر مستمر یا پیشرفت در جداول مسابقاتی ختم نمی‌شود.
در ۸ سال اخیر پیشرفتی نکردیم
نظری با مقایسه آمار و ارقام ادوار پیشین بازی‌های آسیایی و قهرمانی آسیا یادآور شد: پینگ پنگ با افت عملکرد در هر دو حوزه مدال و موفقیت یا پشتوانه‌سازی مواجه بوده است. دقت کنید، ما در هانگژو ۲۰۲۲ دو مدال برنز تیمی و دونفره گرفتیم و سه نفر از ورزشکارنمان مدال‌دار شدند (نیما و نوشاد عالمیان و امیر حسین هدایی)، در حالیکه در ناگویا ۲۰۲۶ فقط یک مدال برنز گرفتیم و فقط یک ورزشکارمان (نوشاد عالمیان) دارای مدال شد. نکته جالب اینکه عملکرد مدالی بازی‌های آسیایی ناگویا ۲۰۲۶ با کسب یک مدال برنز انفرادی، کاملاً مشابه عملکرد مدالی جاکارتا ۲۰۱۸ بوده است، به عبارتی تنیس روی میز ما در طی این ۸ سال، پیشرفت نکرده و عملکرد ثابتی داشته است که با نگاه توسعه‌ای و پشتوانه‌سازی، این یک افت محسوب می شود.
منبع: تابناک
