رأی‌دهندگان اسرائیلی امروز برای انتخاب اعضای بیست‌وششمین دوره کنست پای صندوق‌های رأی می‌روند؛ انتخاباتی که می‌تواند بر آینده سیاسی نتانیاهو و جهت‌گیری‌های امنیتی این رژیم تأثیر بگذارد.
رأی‌دهندگان اسرائیلی امروز برای انتخاب اعضای بیست‌وششمین دوره کنست پای صندوق‌های رأی می‌روند؛ انتخاباتی که می‌تواند بر آینده سیاسی نتانیاهو و جهت‌گیری‌های امنیتی این رژیم تأثیر بگذارد. با این حال، نظرسنجی‌ها از برتری قطعی هیچ‌یک از دو اردوگاه حکایت ندارند و سرنوشت دولت آینده احتمالا در مذاکرات ائتلافی پس از انتخابات مشخص خواهد شد.
۱۲ هزار و ۱۸ مرکز رأی‌گیری از ساعت هفت صبح امروز تا ۱۰ شب (به وقت محلی) فعال خواهند بود. حدود ۷.۳ میلیون نفر واجد شرایط رأی دادن هستند و بیش از ۳۰ فهرست حزبی برای ورود به کنست رقابت می‌کنند. حد نصاب ورود به پارلمان ۳.۲۵ درصد آرای معتبر است. نتایج اولیه قرار است ۲۹ اکتبر و نتایج رسمی نهایی حداکثر تا چهارم نوامبر اعلام شود.
به گزارش شبکه ۱۲ تلویزیون اسرائیل، حدود ۲۰ هزار نیروی پلیس، مرزبانی و داوطلب مسئول تأمین امنیت انتخابات هستند. ارتش اسرائیل نیز از بسته شدن مناطق فلسطینی و تمامی گذرگاه‌های کرانه باختری خبر داده است.
رقابت بر سر آینده سیاسی اسرائیل
این انتخابات در شرایطی برگزار می‌شود که اسرائیل پس از چندین دور جنگ با ایران و حزب‌الله با چالش‌های سیاسی و امنیتی روبه‌روست. کنست بیست‌وپنجم توانست دوره کامل خود را به پایان برساند؛ اتفاقی که از دوره کنست یازدهم در سال‌های ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۸ سابقه نداشته است.
نتانیاهو در این رقابت با چالش جدی گادی آیزنکوت، رئیس پیشین ستاد کل ارتش و رهبر حزب «یشار»، روبه‌روست. حمله هفتم اکتبر، نحوه مدیریت جنگ، سربازی اجباری، رابطه دولت با احزاب مذهبی و نقش جریان‌های راست افراطی از محورهای اصلی کارزار انتخاباتی است.
با این حال، به گفته لیبنر، پژوهشگر مسائل اسرائیل، اختلافات سیاسی هنوز به تغییر اساسی در صف‌بندی اردوگاه‌ها منجر نشده است؛ بنابراین، نمی‌توان انتخابات را صرفا همه‌پرسی درباره ماندن یا رفتن نتانیاهو دانست.
نظرسنجی‌ها؛ هیچ اردوگاهی به اکثریت نمی‌رسد
نظرسنجی شبکه ۱۲ برای آیزنکوت ۲۳ کرسی و برای حزب لیکود به رهبری نتانیاهو ۲۱ کرسی پیش‌بینی می‌کند. بر اساس این نظرسنجی، اردوگاه مخالفان نتانیاهو ۵۶ کرسی، اردوگاه او ۵۰ کرسی و احزاب عربی ۱۴ کرسی به دست می‌آورند.
در نظرسنجی شبکه ۱۳ نیز آیزنکوت با ۲۲ کرسی از لیکود با ۱۹ کرسی پیشی دارد؛ اما مخالفان نتانیاهو ۵۴ کرسی و اردوگاه او ۵۰ کرسی خواهند داشت. سهم احزاب عربی در این نظرسنجی ۱۶ کرسی پیش‌بینی شده است.
در مقابل، شبکه ۱۴ از احتمال کسب بیش از ۶۰ کرسی توسط اردوگاه نتانیاهو خبر می‌دهد؛ در حالی که نظرسنجی‌های «i24 نیوز» شمار کرسی‌های این اردوگاه را کمتر از ۶۰ کرسی برآورد می‌کنند.
در مجموع، میانگین نظرسنجی‌ها برای اردوگاه نتانیاهو حدود ۵۰ کرسی را نشان می‌دهد و آیزنکوت نیز با اختلافی اندک در صدر احزاب قرار دارد. با این حال، هیچ‌یک از دو اردوگاه به اکثریت ۶۱ کرسی از مجموع ۱۲۰ کرسی کنست دست نمی‌یابند. انتشار نظرسنجی‌ها از روز شنبه تا پایان رأی‌گیری ممنوع است.
معادله دشوار تشکیل دولت
پیش‌بینی کسب ۱۴ تا ۱۶ کرسی توسط احزاب عربی نشان می‌دهد که مخالفان نتانیاهو بدون حمایت دیگر جریان‌ها به اکثریت پارلمانی نمی‌رسند. نفتالی بنت و آویگدور لیبرمن با اتکا به احزاب عربی برای تشکیل دولت اقلیت مخالف‌اند و آیزنکوت نیز تشکیل دولت به ریاست نتانیاهو را رد کرده است.
در چنین شرایطی، میزان مشارکت، عبور احزاب کوچک از حد نصاب و آرای هدررفته می‌تواند نتیجه را تغییر دهد. وب‌سایت «واللا» گزارش داده است که مخالفان نتانیاهو امیدوارند مشارکت در حوزه‌های انتخاباتی حامیانشان به ۷۶ تا ۷۷ درصد برسد؛ در مقابل، ائتلاف حاکم برای افزایش مشارکت در شهرهای حاشیه‌ای تلاش می‌کند. همچنین پیش‌بینی می‌شود حدود ۶۷ هزار اسرائیلی ساکن خارج از سرزمین‌های اشغالی برای رأی دادن بازگردند.
نتانیاهو چه زمانی از قدرت کنار می‌رود؟
پس از اعلام نتایج، اسحاق هرتزوگ، رئیس رژیم، با احزاب مشورت می‌کند و فردی را مأمور تشکیل دولت می‌کند که بیشترین شانس را برای جلب حمایت دست‌کم ۶۱ نماینده داشته باشد؛ این فرد لزوماً رهبر بزرگ‌ترین حزب نیست.
مأمور تشکیل دولت ۲۸ روز فرصت دارد که این مهلت می‌تواند دو هفته تمدید شود. در صورت ناکامی، فرد دیگری برای دو هفته مأمور تشکیل دولت خواهد شد. اگر تلاش‌ها به نتیجه نرسد، انتخابات جدید پس از ۹۰ روز برگزار می‌شود.
نتانیاهو تا زمان آغاز به کار دولت جدید در سمت نخست‌وزیری باقی می‌ماند و در صورت بن‌بست مذاکرات ممکن است همچنان ریاست دولت انتقالی را بر عهده داشته باشد.
تفاوت اصلی در ترکیب دولت آینده استرویترز نوشت: نتانیاهو و آیزنکوت هر دو در قبال ایران و حماس مواضعی سخت‌گیرانه دارند. از این رو، تفاوت اصلی دولت آینده ممکن است نه در اصول کلی سیاست بازدارندگی، بلکه در ترکیب ائتلاف حاکم و نحوه تعامل آن با نهادهای امنیتی و قضایی، احزاب مذهبی و جریان‌های راست افراطی آشکار شود.
